മാര്‍കേസ് വിടവാങ്ങി

markezമാജിക്കല്‍ റിയലിസത്തിലൂടെ ലോകസാഹിത്യ ചക്രവാളത്തില്‍ ചിരപ്രതിഷ്ഠ നേടിയ സ്പാനീഷ് എഴുത്തുകാരന്‍ ഗബ്രിയേല്‍ ഗാര്‍ഷ്യ മാര്‍കേസ് (87) അന്തരിച്ചു.

ശ്വാസകോശത്തിലെ അണുബാധയെത്തുടര്‍ന്ന് ചികിത്സയിലായിരുന്നു. നോവലിസ്റ്റ്, പത്രപ്രവര്‍ത്തകന്‍ , ചെറുകഥാകൃത്ത് എന്നീനിലകളില്‍ പ്രശസ്തനായ മാര്‍കേസിന് 1982-ല്‍ സാഹിത്യത്തിനുള്ള നൊബേല്‍ പുരസ്‌കാരം ലഭിച്ചു.മൂന്നു കോടി പതിപ്പുകള്‍ വിറ്റഴിഞ്ഞ ഏകാന്തതയുടെ നൂറുവര്‍ഷങ്ങള്‍ , കോളറ കാലത്തെ പ്രണയം തുടങ്ങിയവ സാഹിത്യ ആസ്വാദകരുടെ മനസ്സില്‍ ചിരപ്രതിഷ്ഠ നേടിയ രചനകളാണ്. മക്കൊണ്ടോ എന്ന സാങ്കല്‍പ്പിക ഗ്രാമത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ചായിരുന്നു ഗാബോ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന മാര്‍കേസിന്റെ പ്രശസ്ത രചനകള്‍ ഉരുവം കൊണ്ടത്. 2002-ല്‍ ആത്മകഥ ലിവിങ് ടു ടെല്‍ എ ടെയ്ല്‍ പുറത്തിറങ്ങി.

മറവിരോഗം ബാധിച്ച മാര്‍കേസ് എഴുത്ത് നിര്‍ത്തുകയാണെന്ന് സഹോദരന്‍ ജെയിം മാര്‍കേസ് 2012-ല്‍ ലോകമാധ്യമങ്ങളെ അറിയിച്ചിരുന്നു. മെര്‍സിഡസ് ബര്‍ക്കയാണ് ഭാര്യ.റോഡ്രിഗോ,ഗോണ്‍സാലോ എന്നിവര്‍ മക്കളാണ്.ഗബ്രിയേല്‍ ഗാര്‍സിയ മാര്‍കേസിന്റെ ജീവിതകഥ തുടങ്ങുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുത്തച്ഛനെ(അമ്മയുടെ അച്ഛന്‍)പ്പറ്റി പറഞ്ഞുകൊണ്ടായിരിക്കണം. കാരണം മാര്‍കേസ് എന്ന എഴുത്തുകാരനെ, പരോക്ഷമായി രൂപപ്പെടുത്തിയത് ആ മനുഷ്യനാണ്. സ്​പാനിഷ് പാരമ്പര്യത്തില്‍പ്പെട്ട മൂന്നാം തലമുറ കൊളംബിയക്കാരനാണ് മാര്‍കേസിന്റെ മുത്തച്ഛന്‍ കേണല്‍ നിക്കൊളസ് റിക്കാര്‍ഡോ മാര്‍കേസ് മെജിയ ഇഗ്വറാന്‍. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുത്തച്ഛനും അച്ഛനും ആഭരണ നിര്‍മാതാക്കളായിരുന്നു. യുവാവായിരിക്കെ സ്‌കൂള്‍ പഠനം മതിയാക്കി അദ്ദേഹം ലിബറല്‍ ആര്‍മിയില്‍ ചേര്‍ന്നു. ആയിരം ദിവസത്തെ യുദ്ധം (Thousand Days War) എന്നു പ്രശസ്തമായ ആഭ്യന്തരകലാപത്തില്‍ ജനറല്‍ റാഫേല്‍ ഉറൈബിന്റെ കമാണ്ടിനു കീഴില്‍ അദ്ദേഹം പങ്കെടുത്തു. 1899-1902 കാലത്തായിരുന്നു ഈ യുദ്ധം. യുദ്ധം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കേണല്‍ പദവിയും കൊണ്ടാണ് മുത്തച്ഛന്‍ തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്തിയത്. പിന്നീടദ്ദേഹം അരക്കറ്റാക്ക എന്ന ചെറുപട്ടണത്തില്‍ താമസമാക്കി.
കൊളംബിയയെന്ന അവികസിത ലാറ്റിനമേരിക്കന്‍ രാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു പ്രധാന സംഭവമായിരുന്നു ലിബറലുകളും കണ്‍സര്‍വേറ്റീവുകളും ഏറ്റുമുട്ടിയ ആയിരം ദിവസത്തെ യുദ്ധം.

രാജ്യത്തെ ശരിക്കും ചോരയില്‍ മുക്കിയ, ഏതാണ്ടൊരു ലക്ഷംപേര്‍ മരിച്ച ഈ യുദ്ധത്തിനുശേഷം, 1903-ലാണ് പനാമ കൊളംബിയയില്‍നിന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യം നേടി പുതിയൊരു രാജ്യമാകുന്നത്. യുദ്ധത്തില്‍ ലിബറലുകളാണ് തോറ്റതെങ്കിലും കേണല്‍ അരക്കറ്റാക്കയില്‍ നല്ല മതിപ്പുള്ളൊരാളായി മാറി. ശരിക്കും ‘സ്ഥലത്തെ പ്രധാന ദിവ്യന്‍.’
ഈ മുത്തച്ഛന്റെ വീരകഥകള്‍ തങ്ങിനില്ക്കുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിലേക്കാണ് കുഞ്ഞു മാര്‍കേസിന്റെ കണ്ണും കാതും പിന്നീട് തുറന്നുവെക്കപ്പെടുന്നത്. ഏകാന്തതയുടെ നൂറു വര്‍ഷങ്ങള്‍ (1967) എന്ന നോവലില്‍ മക്കോണ്ടൊ സ്ഥാപിക്കുന്ന ആ വംശാവലിയില്‍ ഏറ്റവുമാദ്യമുള്ള ഹോസെ ആര്‍ക്കേദിയോ ബ്വേന്‍ദിയയെപ്പോലെ മാര്‍കേസിന്റെ മുത്തച്ഛനും സ്വന്തം കസിനെയാണ് കല്യാണം കഴിച്ചത്. ഒരു സുഹൃത്തിനെ കൊന്നുകളയുന്നുണ്ട് ഇരുവരും – നോവലിലെ ബ്വേന്‍ദിയയും ശരിക്കുള്ള മുത്തച്ഛനും – നോവലിലെ കേണല്‍ ഔറിലിയാനോ ബ്വേന്‍ദിയയെപ്പോലെ, മുത്തച്ഛനും പോയിടത്തൊക്കെ മക്കളുണ്ടായിരുന്നു. ഈ മുത്തച്ഛന്റെ വീരകൃത്യങ്ങള്‍ മാര്‍കേസിന്റെ പല കൃതികളിലും പലതരത്തില്‍ വരുന്നുണ്ട്. ഏകാന്തതയിലെ കേണലിനെ രൂപപ്പെടുത്തിയത് മാര്‍കേസ് സ്വന്തം മുത്തച്ഛനെ വെച്ചാണെന്ന് പലരും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ അതു ശരിയല്ലെന്നും ലീഫ് സ്റ്റോം(1955) എന്ന ആദ്യനോവലിലെ കേണലാണ് മുത്തച്ഛന്റെ തനിപ്പകര്‍പ്പെന്നും മാര്‍കേസ് പറയുന്നു.

മുത്തച്ഛന് ഒരു കണ്ണ് നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഒരിക്കല്‍ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്ന മുത്തച്ഛന്‍ പുറത്ത് ഓടിക്കളിക്കുന്ന ഒരു വെള്ളക്കുതിരയെക്കണ്ടു. അതിനെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെ പെട്ടെന്ന് ഒരു കണ്ണിന്റെ കാഴ്ചപോയി! ഈ വിചിത്ര സംഭവം മുത്തശ്ശിയാണ് മാര്‍കേസിന് പറഞ്ഞുകൊടുത്തത്. ഒറ്റക്കണ്ണുള്ള മുത്തച്ഛന്റെ ഈ വൈകല്യം, ഒരു കാലിലെ മുടന്തായാണ് ലീഫ് സ്റ്റോമി ലെ കേണലിന് കഥാകൃത്ത് നല്കുന്നത്. മുത്തച്ഛന്റെ അരഭാഗത്തുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കറുത്ത മറുക്, യുദ്ധകാലത്ത് തറച്ച വെടിയുണ്ടയുടെ പാടാണെന്ന് മാര്‍കേസ് പിന്നീടു മനസ്സിലാക്കി. ഒറ്റക്കണ്ണനായ മുത്തച്ഛന്‍ കാളക്കൂറ്റനെപ്പോലെ കരുത്തനും തീറ്റപ്രിയനുമായിരുന്നുവെത്രേ. സ്ത്രീകളെ വശീകരിക്കാന്‍ ഈ ദീര്‍ഘകായന് അസാമാന്യമായ കഴിവുണ്ടായിരുന്നു. കേണല്‍ ഔറിലിയാനോ ബ്വേന്‍ദിയയുടെ പതിനേഴു ജാരസന്തതികള്‍ പില്ക്കാലത്ത് മക്കോണ്ടൊയിലേക്കു വരുന്നുണ്ടല്ലോ. സ്വന്തം മുത്തച്ഛന് ഇങ്ങനെ നാടുമുഴുവന്‍ പിള്ളേരുള്ള കാര്യം, തനിക്ക് കണക്കില്ലാത്ത അമ്മാവന്മാരും വല്യമ്മമാരും ഇളയമ്മമാരുമുള്ള കാര്യം മാര്‍കേസിനറിയാമായിരുന്നു.

markez 2മെദാര്‍ദോവിന്റെ പ്രേതം
വീരനായകനൊക്കെയായിരുന്നെങ്കിലും, മുത്തച്ഛന്‍ പണ്ടൊരു സുഹൃത്തിനെ കൊന്നെന്നു പറഞ്ഞല്ലോ, അതിനുശേഷം അയാള്‍ മര്യാദയ്ക്ക് ഉറങ്ങിയിരുന്നില്ല. ബാരന്‍കാസില്‍ താമസിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു സംഭവം; 1908 ഒക്‌ടോബര്‍ 19-ന്. മെദാര്‍ദ റൊമെറോയെന്ന സുന്ദരിയായ സ്ത്രീക്ക് നിക്കൊളസ് പച്ചെക്കോയില്‍ പിറന്ന അവിഹിത സന്തതിയായിരുന്നു മെദാര്‍ദോ റൊമെറോ പച്ചെക്കോ. ഈ യുവാവിനെയായിരുന്നു കേണല്‍ വെടിവെച്ചുകൊന്നത്. കേണലിന് തന്റെ അമ്മയുമായി ബന്ധമുണ്ടെന്ന് ഇയാള്‍ ധരിച്ചിരുന്നു. നാട്ടിലെ പ്രമാണിയായ കേണലിനെ ഇയാള്‍ പരസ്യമായി വെല്ലുവിളിക്കുകയും അപമാനിക്കുകയും പലകുറി പ്രകോപിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇയാളെ നേരിടാതെ നിവൃത്തിയില്ലെന്നു വന്ന കേണല്‍ ഒരുക്കങ്ങള്‍ തുടങ്ങി. ഫാമൊക്കെ വിറ്റു, കടമൊക്കെ വീട്ടി, ജയിലില്‍ പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പു നടത്തി. അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം നേരെ മുന്നില്‍ മെദാര്‍ദോ ചെന്നുപെട്ടപ്പോള്‍ കേണല്‍ വെടിപൊട്ടിച്ചു, അവന് തോക്കെടുക്കാന്‍ നേരം കിട്ടുംമുന്‍പേ.

നേരെ മേയറുടെ അടുത്തുചെന്നു കീഴടങ്ങി. ‘ഞാന്‍ മെദാര്‍ദോയെ കൊന്നു. പറ്റിയാല്‍ അവനെ ഇനിയും കൊല്ലും’ എന്നു പറഞ്ഞായിരുന്നു കീഴടങ്ങല്‍. ഒരു വര്‍ഷം ജയില്‍ ശിക്ഷ. ഇതും കഴിഞ്ഞ് പുറത്തുവന്ന ശേഷമാണ് കേണല്‍ അരക്കറ്റാക്കയില്‍ താമസമാക്കുന്നത്.ഒരുപാടുകാലത്തിനുശേഷം, കുഞ്ഞുമാര്‍കേസിനോട ്- ഗാബോവിനോട്- മുത്തച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു. ‘ഒരു മരണത്തിന്റെ ഭാരമെത്രയാണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ? ഒരുപാടൊരുപാട്.’

മെദാര്‍ദോയുടെ കൊലപാതകം മുത്തച്ഛന് തീരാത്ത മനശ്ശല്യമാണ് സമ്മാനിച്ചത്. ആ ഒടുക്കത്തെ ഭാരം കേണലിനെ അന്ത്യംവരെ പിന്‍തുടര്‍ന്നു. മക്കോണ്ടൊ വംശാധിപതി ഹോസെ ആര്‍ക്കേദിയോ ബ്വേന്‍ദിയ, തന്റെ ഭാര്യയെപ്പറ്റി അപവാദം പറഞ്ഞ പ്രുഡന്‍ഷ്യോ അഗ്വിലറിനെ കൊന്നുകളയുന്നുണ്ടല്ലോ ഏകാന്തതയുടെ നൂറു വര്‍ഷങ്ങളില്‍. ഇയാളുടെ പ്രേതം ബ്വേന്‍ദിയയെ മരണം വരെ പിന്തുടരുന്നുണ്ട്. മരിച്ചാലും മനുഷ്യര്‍ക്ക് വയസ്സാകുമെന്ന് ബ്വേന്‍ദിയ, പില്ക്കാലത്ത് വയസ്സായ പ്രുഡന്‍ഷ്യോയെക്കണ്ട് ഞെട്ടലോടെ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ട്.

കുടുംബസമേതം അരക്കറ്റാക്കയെന്ന വാഗ്ദത്തഭൂമിയില്‍ താമസമാക്കിയ കേണലിനെ, മൂത്തമകള്‍ മാര്‍ഗറീത്തയുടെ മരണം- ഇരുപത്തിയൊന്നാം വയസ്സില്‍ ടൈഫോയ്ഡ് വന്നാണ് ഇവര്‍ മരിച്ചത് -മാര്‍കേസിന്റെ വല്യമ്മ- വല്ലാതെ ഉലച്ചുകളഞ്ഞു. ഒരിക്കലും വരാത്ത യുദ്ധപ്പെന്‍ഷനുവേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പിലാണ് കേണല്‍ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തുന്നത്.- ആരും കേണലിന് എഴുതുന്നില്ല (No One Writes to the Colonel) എന്ന നോവലില്‍ ഇത്തരമൊരു ശൂന്യത – യുദ്ധാനന്തര ശൂന്യത മാര്‍കേസ് വരച്ചിടുന്നുണ്ട്. അരാക്കറ്റയില്‍ മുത്തച്ഛന്‍ പണിത മരംകൊണ്ടുള്ള വലിയൊരു വീടുണ്ട്. നാകത്തകിടുകൊണ്ട് മേല്‍ക്കൂരപാവിയ ഈ വീടാണ് പൗരപ്രമുഖനായ മുത്തച്ഛന്റെ ഓഫീസും. നാട്ടില്‍ ‘വാടകപ്പിരിവുകാരന്‍’ കൂടിയായിരുന്നു ഇയാള്‍. ഈ വീട്ടിലാണ് മാര്‍കേസ് കുട്ടിക്കാലം ചെലവിട്ടത്.

അച്ഛന്‍ അമ്മയെ വേട്ട

കഥമുത്തച്ഛനും മുത്തശ്ശിക്കും (ട്രാന്‍ക്വിലീന ഇഗ്വറാന്‍ കോട്ടസ്) ഇളയ മകള്‍ ലൂയിസ സാന്റിയാഗ മാര്‍കേസ് ഇഗ്വറാനെ വലിയ വാത്സല്യമായിരുന്നു. ഈ ഇളയമകളാണ് മാര്‍കേസിന്റെ അമ്മ. നിരന്തരമായി രോഗങ്ങള്‍ ബാധിച്ച് , ആരോഗ്യം കെട്ട ഒരു കുട്ടിയായാണ് അവര്‍ വളര്‍ന്നത്. 1905 ജൂലായ് 25-നാണ് ലൂയിസ ജനിച്ചത്. (ഈ സൂക്കേടുകാരി പക്ഷേ, പില്ക്കാലത്ത് ആരോഗ്യമുള്ള പതിനൊന്നു മക്കളെ പെറ്റു.) പെരുമയുണ്ടെങ്കിലും, യുദ്ധം ആകെ തകര്‍ത്തുകളഞ്ഞൊരു വീട്ടില്‍ – ബാരന്‍കാസില്‍ – ആണ് ലൂയിസ പിറന്നത്. മുത്തച്ഛന്റെ അമ്മ ലൂയിസ മെസിയ വിദലിന്റെ ഓര്‍മയ്ക്കായാണ് ഇവര്‍ക്ക് ലൂയിസയെന്നു പേരിട്ടത്. ഇവര്‍ ജനിക്കുന്നതിന് ഒരു മാസം മുന്‍പാണത്രേ ആ മുതുമുത്തശ്ശി മരിച്ചത്.

അമ്മയുടെ നിര്‍ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി ലൂയിസ പിയാനോ ക്‌ളാസ്സില്‍ പോകുമായിരുന്നു. പിയാനോക്കാര്യത്തിലൊഴികെ നല്ലൊരു വിദ്യാര്‍ഥിയായിരുന്നു അവര്‍. പിയാനോ പഠിച്ചാലേ അന്തസ്സുള്ള കുലീനയായ ഒരു യുവതിയാകൂവെന്ന ധാരണ മുത്തശ്ശിക്കുണ്ടായിരുന്നു. (ഈ സംഭവം നടക്കുന്നതിന് മൂന്നര പതിറ്റാണ്ടു മുന്‍പാണ് നമ്മുടെ ഒ. ചന്തുമേനോന്‍ മട്ടുപ്പാവിലിരുന്ന് പിയാനോ വായിക്കുന്ന പരിഷ്‌കാരിയായ ഇന്ദുലേഖയെ സൃഷ്ടിച്ചത്!) ഒരു ദിവസം സംഗതി മടുത്ത് ലൂയിസ പിയാനോ പഠനം ഉപേക്ഷിച്ചു.

മാര്‍കേസിന്റെ കുട്ടിക്കാലം

മൂന്നു വര്‍ഷം ചിട്ടയൊപ്പിച്ചു പഠിച്ചിട്ടും അവരതില്‍ താല്പര്യം കണ്ടെത്തിയിരുന്നില്ല. ഹൗ മൈ ഫാദര്‍ വണ്‍ മൈ മദര്‍ (എന്റച്ഛന്‍ എന്റമ്മയെ വേട്ടതെങ്ങനെ) എന്ന ന്യൂയോര്‍ക്കര്‍, 2001 ഫിബ്രവരി 19, 26) ആത്മകഥാപരമായ ലേഖനത്തിലും 2002-ല്‍ പുറത്തുവന്ന ലിവിങ് റ്റു ടെല്‍ ദ് ടെയ്ല്‍ എന്ന ആത്മകഥയിലും ഇക്കാര്യം വിശദമായി വരച്ചിടുന്നുണ്ട്. കഷ്ടി ഇരുപതു വയസ്സായ ലൂയിസയുടെ പിയാനോ പഠനം നിന്നത് ഒരു കണക്കിന് അമ്മയ്ക്ക് ആശ്വാസമാവുമായിരുന്നു. കാരണം, ഒരു ‘അഹങ്കാരി’യായ ടെലഗ്രാഫ് ഓപ്പറേറ്ററുമായി അവള്‍ പ്രണയത്തിലാണെന്ന വാര്‍ത്ത അവരുടെ ചെവിയിലെത്തിയിരുന്നു. ഇയാളും ഇപ്പോള്‍ അരക്കറ്റാക്കക്കാരനാണ്. മാര്‍കേസ് എഴുതി – ‘ഇവരുടെ വിലക്കപ്പെട്ട പ്രണയത്തിന്റെ കഥ എനിക്ക് യൗവനകാലത്ത് വലിയൊരദ്ഭുതമായിരുന്നു’. ലീഫ് സ്റ്റോം എന്ന ആദ്യ നോവല്‍ എഴുതുന്ന കാലത്ത്, മാര്‍കേസ് ഈ കഥ – അഛനമ്മമാരുടെ പ്രണയകഥ – ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു; ചിലപ്പോള്‍ അമ്മയും ചിലപ്പോള്‍ അച്ഛനും പറഞ്ഞ ചിലനുറുങ്ങുകള്‍ കൂട്ടിവെച്ച്. പില്ക്കാലത്ത് കോളറക്കാലത്തെ പ്രണയം (ലവ് ഇന്‍ ദ് ടൈം ഓഫ് കോളറ) എഴുതിയപ്പോള്‍ മാര്‍കേസ് ഈ പ്രണയകഥ – ഒരര്‍ഥത്തില്‍ തന്റെതന്നെ ജന്മരഹസ്യം – അതിലുള്‍ച്ചേര്‍ത്തു.ഒരു കുട്ടിയുടെ ശവസംസ്‌കാര ചടങ്ങില്‍ പങ്കെടുക്കവേയാണത്രേ ലൂയിസ ആദ്യമായി തന്റെ ഭാവിവരനെ – ഗബ്രിയേല്‍ എലിജിയോ ഗാര്‍സിയയെ കാണുന്നത്. മരിച്ചശേഷമുള്ള ഏതാനും വിലാപദിനങ്ങളില്‍ രാത്രി, സംഘംചേര്‍ന്നു പാട്ടുപാടുന്ന ചടങ്ങുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് ലൂയിസ പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ ഒപ്പം പാടിയ ഗായകനായിരുന്നു അയാള്‍. അയാളുടെ ആകാരസൗഷ്ഠവം കണ്ട് അമ്പരന്ന കൂട്ടുകാരികള്‍ ആര്‍ത്തുവിളിച്ചെങ്കിലും ലൂയിസയ്ക്ക് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും തോന്നിയില്ല. അമ്മയുടെ വാക്കുകള്‍ മാര്‍കേസ് ആത്മകഥയില്‍ ഉദ്ധരിക്കുന്നു- ‘അയാള്‍ കൂട്ടത്തിലൊരു അപരിചിതന്‍ മാത്രമായിട്ടാണ് എനിക്കു തോന്നിയത്.’ ദാരിദ്ര്യംകൊണ്ട് മെഡിക്കല്‍ ഫാര്‍മസ്യൂട്ടിക്കല്‍ പഠനമുപേക്ഷിച്ച് അന്നാട്ടില്‍ ഒരു ടെലഗ്രാഫ് ഓപ്പറേറ്ററുടെ ജോലിയുമായി വന്നതായിരുന്നു അയാള്‍. അച്ഛന്റെ അക്കാലത്തെ ഒരു ഫോട്ടോ മാര്‍കേസ് ഓര്‍മിക്കുന്നുണ്ട്. കറുത്ത സ്യൂട്ടും നാലു ബട്ടണുള്ള ജാക്കറ്റുമൊക്കെയായി അന്നത്തെ ഫാഷനില്‍ ഒരു ഫോട്ടോ. നേരിയ ഫ്രെയിമുള്ള ഒരു വട്ടക്കണ്ണടയും. കഠിനാധ്വാനിയും സ്ത്രീലമ്പടനുമായ ഒരു ബൊഹീമിയന്‍. പക്ഷേ, ജീവിതത്തിലൊരിക്കല്‍ പോലും മദ്യപിക്കുകയോ പുകവലിക്കുകയോചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത ഒരാള്‍.

ലൂയിസ, നേരത്തെയും അയാളെക്കണ്ടിട്ടുണ്ട്. തലേന്ന് അമ്മായിഫ്രാന്‍സിസ്‌ക സിമോദോസിയയ്‌ക്കൊപ്പം പള്ളിയില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍. ലൂയിസയെ ഇപ്പോള്‍ ആരുടെയെങ്കിലുമൊപ്പമേ പുറത്തുവിടാറുള്ളൂ. കവിതയെഴുതുകയും നന്നായി സംസാരിക്കുകയും വയലിന്‍ വായിക്കുകയും നൃത്തം ചെയ്യുകയുമൊക്കെ ചെയ്യുമായിരുന്നു ആ ചെറുപ്പക്കാരന്‍. ലൂയിസയെ ആകര്‍ഷിക്കാനാവണം, പല ചടങ്ങുകളിലും അയാള്‍ ഇവരുടെ വീട്ടിലും വരുമായിരുന്നു. തന്റെ ഒരു ക്ലാസ്‌മേറ്റുമായുള്ള പ്രണയത്തിനു തന്നെ മറയാക്കുകയായിരുന്നു എലിജിയോ എന്നാണ് ലൂയിസ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം, ഒരു നൃത്തപരിപാടിയില്‍ വെച്ച് എലിജിയോ തന്റെ ബട്ടണ്‍ഹോളില്‍ കുത്തിവെച്ച റോസാപ്പൂവെടുത്ത് ലൂയിസയുടെ നേരെ നീട്ടി: ‘ഈ പനീനീര്‍പ്പൂവിലൂടെ ഞാന്‍ നിനക്കെന്റെ ജീവിതം തരുന്നു’.
ഇതൊരു തമാശയായാണ് അവള്‍ക്കാദ്യം തോന്നിയതെങ്കിലും ക്രമേണ ആ പനിനീര്‍പ്പൂ അവളുടെ ഉറക്കം കെടുത്തിത്തുടങ്ങി. പില്ക്കാലത്ത് ഒരുപാടു മക്കളുമായി കഴിയവേ മൂത്തമകന്‍ മാര്‍കേസ് അമ്മയോട് ഇതിനെപ്പറ്റിചോദിച്ചു. ‘അദ്ദേഹത്തെ മറക്കാനാവാത്തതിന്റെ ദേഷ്യം കൊണ്ടാണെനിക്ക്അക്കാലത്ത് ഉറങ്ങാന്‍ കഴിയാതിരുന്നത്. അയാളെപ്പറ്റി ഓര്‍ക്കുന്തോറും എന്റെ ദേഷ്യം കൂടിക്കൂടി വരുമായിരുന്നു.’ ഇക്കാര്യം വീട്ടിലെല്ലാവരുമറിഞ്ഞെന്ന് ലൂയിസയ്ക്കു പിന്നീടു മനസ്സിലായി. ഒരു ദിവസം ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് എന്തോ തുന്നിക്കൊണ്ടിരിക്കെ ഫ്രാന്‍സിസ്‌ക ആന്റി അര്‍ഥംെവച്ച് ചോദിച്ചു, ‘അല്ല, നിനക്കാരോ ഒരു റോസാപ്പൂ തന്നെന്നു കേട്ടല്ലോ’
പിന്നീട് പലപ്പോഴും അവര്‍ തമ്മില്‍ കണ്ടു. പള്ളിയില്‍വെച്ച്, ടെലഗ്രാഫ് ഓഫീസിനു മുന്നിലൂടെ പോകുമ്പോള്‍. അവള്‍ അയാളെ അവഗണിച്ചു, അദ്ദേഹം വിടാന്‍ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ലൂയിസയ്ക്ക് ഒരു കത്തു കിട്ടി. പ്രേമലേഖനമൊന്നുമല്ല. അടുത്താഴ്ച താന്‍ സാന്താ മാര്‍ത്തയിലേക്ക് പോകും മുന്‍പ് രണ്ടിലൊന്നറിയണമെന്ന ആജ്ഞയായിരുന്നു അത്. മറുപടിയയച്ചില്ല. പിന്നീടൊരു വിവാഹച്ചടങ്ങിന് വീണ്ടുമൊരു കണ്ടുമുട്ടല്‍. ഒപ്പം നൃത്തം ചെയ്യാനാവശ്യപ്പെട്ട് എലിജിയോ മുന്നില്‍. ഒന്നും മിണ്ടാതിരുന്ന ലൂയിസയോട് ‘വേണ്ട, മിണ്ടണ്ട. നിന്റെ ഹൃദയം മിണ്ടുന്നതെനിക്കു കേള്‍ക്കാം’ എന്നുമാത്രം പറഞ്ഞ് അയാള്‍ പോയപ്പോള്‍ ലൂയിസ കൂടുതല്‍ തളര്‍ന്നു.
വിവരമറിഞ്ഞ അമ്മ ലൂയിസയെ കത്തികാട്ടി ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയത്രേ. എലിജിയോ തന്തയ്ക്കു പിറക്കാത്തവനാണെന്നും തങ്ങളുടെ അന്തസ്സിനു ചേരാത്തതാണീ ബന്ധമെന്നും വീട്ടുകാര്‍ ശഠിച്ചു. ഒരു പതിനാലുകാരിക്ക് സ്‌കൂള്‍ അധ്യാപകനുമായുള്ള അവിഹിതബന്ധത്തില്‍ പിറന്നയാളായിരുന്നു എലിജിയോ. അര്‍ജിമിറോ ഗാര്‍സിയ പാറ്ററീന എന്ന ആ പെണ്‍കുട്ടിക്ക് പിന്നീട് മൂന്നുപേരില്‍ നിന്നായി ആറുമക്കള്‍ കൂടിയുണ്ടായി – അവര്‍ വിവാഹം കഴിച്ചിട്ടേയില്ലായിരുന്നു. ‘അവളുടെ ലക്ഷണംകെട്ട സന്തതികളിലെ വിശിഷ്ട വ്യക്തിയായിരുന്നു എന്റെ അച്ഛന്‍ എലിജിയോ ഗാര്‍സിയ’ എന്ന് മാര്‍കേസ് എഴുതി. അച്ഛന്റെ വീടുമായല്ല, അമ്മവീടുമായി മാത്രമായിരുന്നു മാര്‍കേസിന് അടുപ്പം.

കൗമാരക്കാലത്തുതന്നെ അഞ്ചു കാമുകിമാരുണ്ടായിരുന്നു എലിജിയോയ്ക്ക്. പതിനേഴുവയസ്സുള്ളപ്പോള്‍ അതിലൊരു മകനും. ഇരുപതാം വയസ്സില്‍ മറ്റൊരു കാമുകിയില്‍ ഒരു മകളും. ഇതെല്ലാം ലൂയിസയുടെ അച്ഛനെ, കേണലിനെ അസ്വസ്ഥനാക്കിയിരിക്കണം – അദ്ദേഹത്തിന് ഇതൊന്നും പുത്തരിയല്ലെങ്കിലും. മറ്റൊരു പ്രശ്‌നം കേണല്‍ പണ്ടേ പിന്തുണച്ചിരുന്ന ലിബറല്‍ പക്ഷത്തല്ല, കണ്‍സര്‍വേറ്റീവു പാര്‍ട്ടിയിലായിരുന്നു എലിജിയോയ്ക്ക് അംഗത്വം. ഇതാവണം കേണലിനെ ശരിക്കും പ്രകോപിപ്പിച്ചത്. എല്ലാ കുറവുകളും സഹിച്ച് ലൂയിസ, എലിജിയോയെ ഭ്രാന്തമായി പ്രണയിച്ചു. മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത കോഡുഭാഷയില്‍ – ടെലിഗ്രാമിന്റെ മട്ടിലാവണം അത് – അവര്‍ സന്ദേശങ്ങള്‍ കൈമാറി. ലൂയിസയുടെ പ്രണയം ശമിപ്പിക്കാന്‍ അവളെ അച്ഛനമ്മമാര്‍ ഒരു ദീര്‍ഘയാത്രയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. പല പട്ടണങ്ങളിലും തങ്ങിത്തങ്ങിയുള്ള ദുര്‍ഘടപാതകളും മലനിരകളും താണ്ടിയുള്ള, തീവണ്ടിയിലും കോവര്‍ കഴുതപ്പുറത്തും മറ്റു വണ്ടികളിലുമുള്ള ദീര്‍ഘയാത്ര. എന്നാല്‍ ബാരന്‍കാസിലേക്കുള്ള ഈ യാത്രയിലുടനീളം പലപല ടെലഗ്രാഫ് ഓഫീസുകള്‍ വഴി, അവിടത്തെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ വഴി, ടെലിഗ്രാം വഴി അവര്‍ ബന്ധപ്പെട്ടു. എഴുത്തറിയാത്ത ഒരു വേലക്കാരിയായിരുന്നു യാത്രയില്‍ ഈ കത്തിടപാടുകള്‍ക്കു തുണ. ഒരു ഇടയസംഘത്തോടൊപ്പം കോവര്‍ക്കഴുതപ്പുറത്ത്, കീഴക്കാംതൂക്കായ പാറക്കെട്ടുകളുടെ ഇടയിലൂടെയായിരുന്നു യാത്രയുടെ ആദ്യഭാഗം. ഇതുതന്നെ രണ്ടാഴ്ച നീണ്ടു. ആറുമാസം തുടര്‍ച്ചയായി യാത്രചെയ്താണ് ലൂയിസ സാന്‍ജൂത്തന്‍ ദെല്‍ എസാര്‍ എന്ന സ്ഥലത്തെത്തിയത്. ഇതിനിടെ ഇവള്‍ ചെല്ലുന്ന വഴികളിലേക്ക് ട്രാന്‍സ്ഫര്‍ ലഭിക്കാനൊക്കെ എലിജിയോ ശ്രമിച്ചിരുന്നു.
ആറു പതിറ്റാണ്ടിനിപ്പുറം, മാര്‍കേസ് ഈ സംഭവങ്ങള്‍ കോളറക്കാലത്തെ പ്രണയത്തില്‍ അവതരിപ്പിച്ചു. ഒരു ടെലഗ്രാഫ് ഓഫീസും മറ്റൊന്നുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്ക് – അവര്‍ സന്ദേശം കൈമാറാനുപയോഗിച്ച സൂത്രത്തിന് – എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേക സാങ്കേതികപദമുണ്ടോ എന്ന് മാര്‍കേസ് അച്ഛനോടുതന്നെയാണ് ചോദിച്ചത്. ഒട്ടുമാലോചിക്കാതെ തന്നെ ആ വൃദ്ധന്‍ വെളിപ്പെടുത്തി – പെഗ്ഗിങ്. നിഘണ്ടുവിലില്ലാത്ത ഈയര്‍ഥമാണ് ആ വാക്കുകൊണ്ട് ടെലഗ്രാഫ് ഓപ്പറേറ്റര്‍മാര്‍ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നത്. അച്ഛന്‍ മരിക്കാന്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ മാര്‍കേസ് – ആഗോളപ്രശസ്തനായ മകന്‍ – ചോദിച്ചു; അച്ഛന്‍ എന്നെങ്കിലും നോവലെഴുതാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നോ?’- അച്ഛന്റെ മറുപടി രസകരമായിരുന്നു. ‘ഉവ്വ്. പക്ഷേ നീ അന്ന് പെഗ്ഗിങ്ങിനെപ്പറ്റി ചോദിച്ചില്ലേ, അന്നു ഞാന്‍ ആ ആഗ്രഹം ഉപേക്ഷിച്ചു.’ കാരണം, ഇതേ നോവലാണത്രേ അച്ഛനും എഴുതണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്.

(മാതൃഭൂമി ബുക്‌സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പ്രിയപ്പെട്ട ഗാബോ എന്ന മാര്‍കേസിന്റെ ജീവചരിത്രത്തില്‍ നിന്ന്)

                                        markez 3മാര്‍കേസ് പറഞ്ഞതും മാര്‍കേസിനെ പറ്റി പറഞ്ഞതുമായ ചില കാര്യങ്ങള്‍  :

എന്റെ കൃതികളെ സംബന്ധിച്ച ഏറ്റവും വലിയ അഭിനന്ദനങ്ങള്‍ വരുന്നത് അവയിലെ ഭാവനാത്മകതയുടെ പേരിലാണെന്നത് എന്നെ എപ്പോഴും അദ്ഭുതപ്പെടുത്താറുണ്ട്. സത്യമിതാണ്; എന്റെ ഒരൊറ്റവരിപോലും യഥാര്‍ഥ്യത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയല്ലാതെ എഴുതപ്പെട്ടവയായിട്ടില്ല. പ്രശ്‌നമെന്താണെന്നുവെച്ചാല്‍, കരീബിയന്‍ യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങള്‍ എപ്പോഴും വന്യമായ ഭാവനയ്ക്കു തുല്യമാണ്.
– ദ് ആര്‍ട്ട് ഓഫ് ഫിക്ഷന്‍ (പീറ്റര്‍ എച്ച.് സ്റ്റോണുമായുള്ള അഭിമുഖം)

എല്ലാ പുസ്തകവും ഒടുവില്‍ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കുവേണ്ടിയാണ് എഴുതുന്നത്. ഏകാന്തതയുടെ നൂറു വര്‍ഷങ്ങള്‍ എഴുതിയതിനുശേഷമുണ്ടായ ഒരു പ്രശ്‌നം ലക്ഷക്കണക്കിനുവരുന്ന വായനക്കാരില്‍ ആര്‍ക്കുവേണ്ടിയാണ് എഴുതുന്നത് എന്ന് നിശ്ചയമില്ലാതായി എന്നതാണ്. ഇത് എന്നെ വല്ലാതെ കുഴക്കുന്നു. ഒരു ദശലക്ഷം കണ്ണുകള്‍ നിങ്ങളെ ഉറ്റുനോക്കുന്നു. അവരെന്താണ് കരുതുന്നതെന്ന് നിങ്ങള്‍ക്കറിഞ്ഞുകൂടാ- ഇതുപോലൊരു പ്രതിസന്ധിയാണിത്.
– ദ് പാരീസ് റിവ്യൂ ഇന്റര്‍വ്യൂസ്

വളരെ സൂക്ഷ്മമായ വിശദാംശങ്ങള്‍ പോലും സൂചിപ്പിക്കുകയെന്നത് ഒരു ജേണലിസ്റ്റിക്ക് രീതിയാണ്. ഇത് സാഹിത്യത്തിനും ബാധകമാണ്. ആകാശത്ത് ആനകള്‍ പറന്നുനടക്കുന്നുവെന്ന് എഴുതിയാല്‍ ജനം വിശ്വസിക്കുകയില്ല. അതേസമയം നാനൂറ്റി ഇരുപത്തഞ്ചാനകള്‍ ആകാശത്തു പറക്കുന്നുവെന്നെഴുതിയാല്‍ വായനക്കാര്‍ അതു വിശ്വസിക്കും.
– റൈറ്റേഴ്‌സ് അറ്റ് വര്‍ക്ക് (1984)

ആത്യന്തികമായി, സാഹിത്യമെന്നാല്‍ ആശാരിപ്പണിയല്ലാതെ വേറൊന്നുമല്ല.
– റൈറ്റേഴ്‌സ് അറ്റ് വര്‍ക്ക് (1984)

ഒരെഴുത്തുകാരന്‍ തന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഒരു പുസ്തകം മാത്രമേ എഴുതുന്നുള്ളൂ. ബാക്കിയുള്ളതെല്ലാം അതിന്റെ ആവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്. വ്യത്യസ്ത പേരുകളില്‍, രൂപങ്ങളില്‍ അവ പുനര്‍ജനിക്കുമ്പോള്‍ വ്യത്യസ്ത രചനകളായി തോന്നുന്നുവെന്നുമാത്രം… ഞാനെഴുതിയ ആ ഏക പുസ്തകം ഏതാണ്? എന്റെ എല്ലാ കഥകളിലും നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന ഏകാന്തതയില്ലേ, അതുതന്നെ. ഏകാന്തതയുടെ ആ പുസ്തകം. 
– ദ് ഫ്രാഗ്രന്‍സ് ഓഫ് ഗ്വാവ (മെന്‍ഡോസയുമായുള്ള അഭിമുഖം)

വേശ്യകളുമായി എനിക്ക് നല്ല സൗഹൃദമാണ്. സത്യത്തില്‍ എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്കു കിടക്കാന്‍ പേടിയാണ്. അതുകൊണ്ട് ഞാനവരുടെ കൂടെ കിടക്കുന്നു. അല്ലാതെ ഉറക്കം വരില്ലെനിക്ക് – ഞാന്‍ പലപ്പോഴും തമാശയായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്: നല്ല ഭക്ഷണം കിട്ടാനല്ല ഞാന്‍ കല്യാണം കഴിച്ചത് എന്ന്.
– പ്ലേബോയ് ഇന്റര്‍വ്യൂ

എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ദൗര്‍ബല്യം എന്റെ ഹൃദയമാണ്. ഞാന്‍ ഒരു പെണ്ണായിരുന്നെങ്കില്‍ ആരു ചോദിച്ചാലും ഞാന്‍ വഴങ്ങിയേനേ.
– പ്ലേബോയ് ഇന്റര്‍വ്യൂ

നല്ലൊരു വായനക്കാരി എനിക്കുണ്ട്. ഒരു റഷ്യക്കാരി. ഞാനവരെ നേരില്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. ഒരു റഷ്യന്‍ സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞതാണ്- എന്റെ സുഹൃത്ത് അവരെ കാണുമ്പോള്‍ അവര്‍ എന്റെ ഏകാന്തതയുടെ നൂറു വര്‍ഷങ്ങള്‍ പകര്‍ത്തിയെഴുതുകയായിരുന്നു. എന്തു വിഡ്ഢിത്തമാണീ കാണിക്കുന്നത്. എന്നു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞത്രേ: നോവലിസ്റ്റിനാണോ എനിക്കാണോ കൂടുതല്‍ ഭ്രാന്ത് എന്നറിയണമല്ലോ, അതിനാണീ പകര്‍ത്തിയെഴുതല്‍.
– ദ് ഫ്രേഗ്രന്‍സ് ഓഫ് ഗ്വാവാ (മെന്‍ഡോസയുമായി അഭിമുഖം)

നല്ലൊരു നോവലില്‍നിന്ന് അതിലും മെച്ചപ്പെട്ട ഒരു സിനിമയുണ്ടാകുമെന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നില്ല. എന്നാല്‍, അറുവഷളന്‍ നോവലുകളില്‍നിന്നുണ്ടായ ഒരുപാട് നല്ല സിനിമകള്‍ എനിക്കറിയാം.
– പീറ്റര്‍ എച്ച്. സ്റ്റോണുമായുള്ള അഭിമുഖം.(1981)

ഞാന്‍ ജീവിതത്തില്‍ ദുഃഖിക്കുന്നത് ഒരൊറ്റക്കാര്യത്തില്‍ മാത്രമാണ് – എനിക്ക് ഒരു മകള്‍ ഇല്ലല്ലോ എന്ന ഒറ്റക്കാര്യത്തില്‍.
– പീറ്റര്‍ എച്ച്. സ്റ്റോണുമായുള്ള അഭിമുഖം (1981)

‘ദൈവം ഞായറാഴ്ച വിശ്രമിച്ചില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍, ലോകം നശിപ്പിച്ചുകളയാന്‍ അദ്ദേഹത്തിനു സമയം കിട്ടുമായിരുന്നു.’
– ബിഗ് മാമാസ് ഫ്യൂണറല്‍

ആവശ്യത്തിന് ഒരു മുഖമേയുള്ളൂ – ഒരു നായയുടെ മുഖം.
– ഇന്‍ ഈവിള്‍ അവര്‍

കൂടുതല്‍ സമയം കാത്തിരിക്കുന്നവന് വളരെക്കുറച്ചേ പ്രതീക്ഷിക്കാനാവൂ.
– നോ വണ്‍ റൈറ്റസ് റ്റു ദ് കേണല്‍

ഒരു പ്രശസ്ത എഴുത്തുകാരന്, എഴുത്തു തുടരണമെങ്കില്‍ അവന്റെ പ്രശസ്തിയെ നിരന്തരമായി സ്വയം പ്രതിരോധിക്കേണ്ടിവരും.
– റൈറ്റേഴ്‌സ് അറ്റ് വര്‍ക്ക് ( അഭിമുഖം)

ആരും മരിക്കേണ്ടപ്പോള്‍ മരിക്കാറില്ല; മരിക്കണമെന്നു തോന്നുമ്പോഴേ മരിക്കാറുള്ളൂ.
കേണല്‍ ഔറിലിയാനോ ബ്വേന്‍ദിയ- ഏകാന്തതയുടെ നൂറു വര്‍ഷങ്ങള്‍

ഒരു ജീവിതകാലത്തെ മുഴുവന്‍ സൗഹൃദത്തേക്കാള്‍ വിലപ്പെട്ടതാണ് ഒരു നിമിഷത്തെ പിണക്കംതീരല്‍.
ഉര്‍സുല, ഏകാന്തതയുടെ നൂറു വര്‍ഷങ്ങള്‍

ഒരാള്‍ക്ക് രണ്ടു ഭാര്യമാരുണ്ടാവണം; ഒന്ന് സ്‌നേഹിക്കാന്‍, മറ്റേത് കുപ്പായത്തിന്റെ കുടുക്ക് തുന്നിത്തരാന്‍.
– ലൗ ഇന്‍ ദ് ടൈം ഓഫ് കോളറ

എനിക്ക് ദൈവത്തില്‍ വിശ്വാസമില്ല; മറിച്ച് അയാളെ പേടിയാണ്.
– ലൗ ഇന്‍ ദ് ടൈം ഓഫ് കോളറ.

ഒരാള്‍ പ്രായമായി വരികയാണെന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നത്, തനിക്ക് സ്വന്തം അച്ഛന്റെ ഛായ വന്നുതുടങ്ങുമ്പോഴാണ്.
– ലൗ ഇന്‍ ദ ടൈം ഓഫ് കോളറ

അല്ല, ഞാന്‍ ധനികനല്ല. കാശുള്ള ഒരു പാവപ്പെട്ടവന്‍. അതു രണ്ടും ഒന്നല്ല.
– ലൗ ഇന്‍ ദ് ടൈം ഓഫ് കോളറ

ദാമ്പത്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്‌നമെന്തെന്നാല്‍ എല്ലാ ദിവസവും ലൈംഗികബന്ധത്തിനുശേഷം അതു തകരുന്നു; പിറ്റേന്നുകാലത്ത് പ്രാതലിനുമുന്‍പ് വീണ്ടും ആരംഭിക്കുന്നു.
– ലൗ ഇന്‍ ദ് ടൈം ഓഫ് കോളറ.

ഒരാളും മക്കളെ സ്‌നേഹിക്കുന്നത് അവര്‍ സ്വന്തം മക്കളായതുകൊണ്ടുമാത്രമല്ലെന്നും അവരെ വളര്‍ത്തിയെടുക്കുമ്പോള്‍ രൂപപ്പെടുന്ന സൗഹൃദത്തിന്റെ പേരിലാണെന്നും അതിയായ ആഹ്ലാദത്തോടെ അവള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
– ലൗ ഇന്‍ ദ ടൈം ഓഫ് കോളറ

ലിബറലുകളും കണ്‍സര്‍വേറ്റീവുകളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ഇതേയുള്ളൂ. ലിബറലുകള്‍ അഞ്ചു മണിക്കാണ് കുര്‍ബാനയ്ക്കു പോവുക; മറ്റവര്‍ എട്ടു മണിക്കും.
– ഏകാന്തതയുടെ നൂറു വര്‍ഷങ്ങള്‍

‘ഒരുവന് അവന്റെ അച്ഛന്‍പെങ്ങളെ കെട്ടാമോ?’-അദ്ഭുതപ്പെട്ടു ചോദിച്ചു.
‘അങ്ങനെ ചെയ്യാമെന്നു മാത്രമല്ല’, ഒരു പട്ടാളക്കാരന്‍ പറഞ്ഞു, ‘നമ്മള്‍ പുരോഹിതന്മാര്‍ക്കെതിരെ ഈ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത് ഒരുവന് അവന്റെ സ്വന്തം അമ്മയെ കെട്ടാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുകൂടിവേണ്ടിയാണ്’. 
– ഏകാന്തതയുടെ നൂറു വര്‍ഷങ്ങള്‍

‘മുന്‍പ്് വായിച്ചത് വീണ്ടും വായിക്കുമ്പോള്‍ അതൊരു മോഹഭംഗമാണ് സമ്മാനിക്കുക. ഒരുകാലത്ത് നമ്മെ വല്ലാതെ ആകര്‍ഷിച്ച പല രചനകളും പിന്നീട് അസഹ്യമായി അനുഭവപ്പെടും. ഹൈസ്‌കൂള്‍ കാലത്തെ കാമുകിയെ പില്ക്കാലത്ത് വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുന്നതുപോെലയൊര
നുഭവമാണത്.
– വായനാശീലത്തെക്കുറിച്ച് (ഭയം, പ്രേമം, സംഗീതം)

‘അഭിമുഖസംഭാഷണം (ഇന്റര്‍വ്യൂ) പ്രണയത്തെപ്പോലെയാണ്. രണ്ടും നടക്കണമെങ്കില്‍ ഇരു കൂട്ടര്‍ക്കും താത്പര്യം വേണം. അല്ലെങ്കില്‍ അത് വെറും യാന്ത്രികപ്രവൃത്തിയാകും. ഇതില്‍നിന്ന് ഒരു ‘കുട്ടി’യുണ്ടായേക്കാം; പക്ഷേ ഒരു നല്ല സ്മരണ ഇതിനേപ്പറ്റിയുണ്ടാകില്ല.’
– അഭിമുഖസംഭാഷണങ്ങളുടെ കഥ (ഭയം, പ്രേമം, സംഗീതം)

പേടിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്- പ്രശസ്തി സൃഷ്ടിക്കുന്ന അകല്‍ച്ച. ചിലപ്പോള്‍ ഭാര്യ മേഴ്‌സിയും ഞാനും വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ തനിച്ചായിരിക്കുമ്പോള്‍, പുറത്ത് എവിടെയെങ്കിലും ഒരു ക്ഷണം കിട്ടിയാല്‍ നന്ന് എന്നാഗ്രഹിക്കും. എണ്ണമറ്റ സ്‌നേഹിതന്മാര്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കുണ്ട്. പക്ഷേ, അവരാരും ഞങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുന്നില്ല. കാരണം, എല്ലാ സായാഹ്നങ്ങളിലും നൂറുകണക്കിന് ഉപചാരസല്‍ക്കാരങ്ങളില്‍ ഞങ്ങള്‍ പങ്കെടുക്കുന്നുണ്ടാവും എന്നാണ് ഈ കൂട്ടുകാരുടെ ധാരണ. അങ്ങനെ പൂര്‍ണമായി ഒറ്റപ്പെട്ടുകഴിയാന്‍ ഇടവരുന്നു. പ്രശസ്തി വരുത്തിവെക്കുന്ന ഏകാന്തതയാണത്. അധികാരം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഏകാകിതയുമായി അതിന് സാമ്യമുണ്ട്.’
– ‘എഴുത്തുകാരുടെ അടുക്കള’

Show More

Related Articles

Leave a Reply

Or

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Close
Close